Περιγραφή

Μπορεί τα συμπόσια να μην εγγράφονται στον ορίζοντα των δημιουργικών κορυφώσεων κάθε πολιτισμού, αναμφισβήτητα, όμως, είναι ένας αξιοπρόσεκτος και αναγκαίος βηματισμός τους. Ιδιαίτερα στην περίοδο του κλασικού κόσμου αποτελούσαν μια δυνητική πραγματικότητα προαγωγής φιλοσοφικού στοχασμού και λόγου, ένα ευχάριστο «τοπίο» συνάφειας διαφορετικών ειδών λόγου και μια «τομή» στην καθημερινότητα.

Ως μια εξέχουσα μορφή έκφρασης της οργανωμένης κοινωνικής και θρησκευτικής ζωής και εγγενές γνώρισμα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού απέκτησαν ενδιαφέρουσες διαστάσεις. Μια από αυτές ήταν ο συμποτικός

λόγος, ένας μη συμβατικός, μη τυπικός λόγος, με έντονο το στοιχείο της φιλοσοφικότητας και θρησκευτικότητας, σημασιοδοτικά ανοιχτός, ευχάριστος και φιλικός, ενταγμένος στο curriculum της προκλασικής και κλασικής Αθήνας με πολύπτυχο αντίκτυπο (διάλογος + συμπερίληψη + ενσυναίσθηση).

Μέσω αυτού του λόγου προσλαμβάνεται η υφή μιας θεωρίας και πρακτικής του βίου στη βάση μιας καθημερινής εμπειρίας (συμπόσια), όπου οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους καλλιεργώντας –με διαβαθμίσεις και υπό προϋποθέσεις– και μια ειδική ικανότητα, ανθρωπολογικής, πολιτισμικής, επιστημολογικής βάσης: την προηγμένη μορφή αντίληψης/κατανόησης του πράγματος (improved understanding).

Η παραγωγή του συμποτικού λόγου, όμως, δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα συνθηκών ή πολιτισμικών συνηθειών, ούτε ενέπιπτε στη σφαίρα του τυχαίου και του περιστασιακού, παρά τον άτυπο χαρακτήρα του προϋπέθετε έναν φορέα λόγου με κάποιας μορφής διαλεκτική/διαλογική ικανότητα, ένα ενδιαφέρον παραγόμενο αποτέλεσμα με δυναμική συνέχειας, ευεπίφορο στη βάσανο των πάσης φύσεως ερωταποκρίσεων, και ένα δεκτικό περιβάλλον σε μικροκλίμακα (κοινωνικός  κύκλος συνδαιτυμόνων) και μακροκλίμακα αναφοράς (ευρύτερος κοινωνικός-πολιτικός ορίζοντας).

Ο Πλάτων στο Συμπόσιό του, ένα μοναδικό φιλοσοφικό-λογοτεχνικό συμποσιακό άπαξ, έθεσε, φιλοσοφικά, το ανωτέρω τρίπτυχο: φορέας του λόγου – παραγόμενο αποτέλεσμα – δεκτικό περιβάλλον. 

Η Κερασένια Παπαλεξίου διδάσκει στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής του Ε.Κ.Π.Α.

Oλοκλήρωσε τις βασικές, μεταπτυχιακές, διδακτορικές σπουδές της στο Α.Π.Θ. και τη μεταδιδακτορική της έρευνα στο Π.Δ.Μ.

Δίδαξε στο Α.Π.Θ., Δ.Π.Θ., ΠΑ.ΜΑΚ.,  Ε.Κ.Π.Α. και  ΔΙ.ΠΑ.Ε.

Συντόνισε ως επιστημονικά και οργανωτικά υπεύθυνη του ΥΠΑΙΘ και της Εθνικής Επιτροπής UNESCO το έτος “Αριστοτέλης” στην έδρα της UNESCO (Παρίσι 2016).

Ήταν επιστημονικά υπεύθυνη και συντονίστρια της επιστημονικής ομάδας του ΚΕΓ για τη σύνταξη του Ευρετηρίου Ψηφιακών Πόρων και Εργαλείων για τη διδασκαλία των γλωσσικών μαθημάτων (ΚΕΓ και ΙΕΠ, 2018)

Υπήρξε μέλος της επιστημονικής ομάδας DIGITAL PANGLOSS του ΚΕΓ (2020).

Έλαβε μέρος στη διοργάνωση ημερίδων, επιμορφώσεων, συνεδρίων,  στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε ερευνητικά – επιστημονικά προγράμματα (Α.Π.Θ., Ε.Κ.Π.Α., ΥΠΑΙΘ ,  Ι.Ε.Π, CIVIS, Διεθνής Αμνηστία).

Συνεργάζεται σε ευρωπαϊκά προγράμματα διδασκαλίας και επιμόρφωσης με το  Aix-Marseille Université, University of Bucharest, Universidad Autónoma de Madrid.